Στην Tate Modern: 6 αριστουργήματα που θα δείτε τώρα

Photo by Toa Heftiba on Unsplash

Στεγάζεται στην περιοχή Μπάνκσαϊντ του Λονδίνου, στο κτίριο του πρώην θερμοηλεκτρικού σταθμού της περιοχής (Bankside Power Station) και συγκεντρώνει εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Η Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ (Tate Modern) είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο και φιλοξενεί σημαντικά έργα τέχνης από τον 20ο και τον 21ο αιώνα. Οι μόνιμες, καθώς και οι περιοδικές εκθέσεις της Tate Modern είναι προσεγμένες και παρουσιάζουν εντυπωσιακά έργα τέχνης.

Αν περιμένετε να δείτε έργα από παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνες όπως τον Andy Warhol, τον Henry Matisse και τον David Hockney, η Tate Modern θα ικανοποιήσει τις απαιτήσεις σας. Ακολουθούν 6 αριστουργήματα που μπορείτε να δείτε τώρα στην Tate Modern.

Tate Modern

1. The Snail, Henri Matisse (1953)

Ο Ανρί Ματίς (Henry Matisse) δημιούργησε αυτό το έργο ενώ ήταν περιορισμένος στο κρεββάτι του για λόγους υγείας. Μετά το 1948, ο καλλιτέχνης δεν μπορούσε να δημιουργεί έργα εξαιτίας της αρρώστιας του, αυτό όμως δεν το εμπόδισε να δημιουργήσει αρκετά έργα, γνωστά ως gouaches découpées. Για τη δημιουργία του κάθε έργου, κομμάτια χαρτιού κοβόντουσαν σε διάφορα σχήματα αφού πρώτα είχαν ζωγραφιστεί με τέμπερα (gouache). Οι βοηθοί του τοποθετούσαν και κολλούσαν κάθε σχήμα με βάση τις αυστηρές οδηγίες του ζωγράφου.

Το έργο Snail (Σαλιγκάρι) ολοκληρώθηκε το 1953, ένα χρόνο πριν από το θάνατο του Ματίς. Θεωρείται το τελευταίο σημαντικό gouache découpée του καλλιτέχνη, και έχει τεράστιες διαστάσεις. (τετράγωνο 3 μέτρων). Το έργο αποτελείται από χρωματιστά σχέδια κολλημένα σε λευκό φόντο, και τοποθετημένα σε χαλαρό σπιράλ το οποίο θυμίζει το κέλυφος του σαλιγκαριού.  Μπορεί το έργο Snail (Σαλιγκάρι) να μην είναι σαν τα υπόλοιπα παγκοσμίου-φήμης έργα του Ματίς, αλλά είναι μια ωραία υπενθύμιση επιμονής ανεξάρτητα από τις συνθήκες. – Στην Tate Modern, μέρος της έκθεσης Start Display

Tate Modern

2. The Three Dancers, Pablo Picasso (1925)

Ο Πάμπλο Πικάσο (Pablo Picasso) ζωγράφισε το έργο The Three Dancers το 1925. Το έργο ξεκίνησε ως μια ρεαλιστική αναπαράσταση μια πρόβας χορευτών του μπαλέτου, αλλά θεωρείται ότι αναπαριστά ένα ερωτικό τρίγωνο.

Όσο ο Πικάσο δούλευε τον πίνακα, ένας φίλος, Ramon Pichot πέθανε. Πριν από 25 χρόνια, ο Pichot και άλλος ένας φίλος του Πικάσο, ο Carlos Casagemas, ερωτεύτηκαν την ίδια γυναίκα, την Germaine Gargallo. Δυστυχώς, ο Gasagemas αυτοκτόνησε, αφού πρώτα πυροβόλησε την Gargallo. Μετά το θάνατο του Pichot, ο Πικάσο θυμήθηκε αυτά τα γεγονότα και αφιέρωσε τον πίνακα στους φίλους του.

Με διαστάσεις περίπου 2,2 επί 1,5 μέτρα, αυτός ο πίνακας εισήγαγε τον Πικάσο στο Σουρεαλισμό και τις αλλόκοτες απεικονίσεις του γυναικείου σώματος. Με διαστρεβλωμένες γωνιώδεις φιγούρες, σκληρά χρώματα και μια νεκροκεφαλή (αντί για κεφάλι), ο πίνακας εκφράζει έντονη βία. – Στην Tate Modern, μέρος της έκθεσης In the Studio

Tate Modern

3. Gironde, Ellsworth Kelly (1951)

Ο Ellsworth Kelly ήταν μία από τις κυρίαρχες φυσιογνωμίες της ζωγραφικής των σκληρών περιγραμμάτων (hard-edge painting) – αναφέρεται σε γεωμετρικές φόρμες ή σχήματα που έχουν ζωγραφιστεί με πλήρη χρώματα. Οι φόρμες διαχωρίζονται μεταξύ τους με απόλυτη ακρίβεια καθώς έχουν απόλυτα περιγράμματα. – Έχοντας υπηρετήσει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο καλλιτέχνης χρησιμοποίησε τις εικόνες από τη φύση και την αρχιτεκτονική τοπίων για να πειραματιστεί με τη ζωγραφική και την γλυπτική. Ο πίνακας πήρε το όνομά του από την περιοχή Ζιρόντ στη Νοτιοδυτική Γαλλία, όπου δύο ποτάμια συναντιούνται και οι εκβολές τους δημιουργούν  ένα πολύ όμορφο τοπίο. – Στην Tate Modern, μέρος της έκθεσης Artist and Society

Tate Modern

4. Whaam!, Roy Lichtenstein (1963)

Εμπνευσμένο από τα κόμιξ, το έργο Whaam! του Ρόι Λίχτενσταϊν (Roy Lichtenstein) είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα τέχνης της pop art, και από τα πιο σημαντικά του καλλιτέχνη. Ο Αμερικανός ποπ καλλιτέχνης προσάρμοσε μια σύνθεση από μία μηνιαία έκδοση κόμιξ, το All-American Men of War. Ωστόσο, ο Λίχτενσταϊν απλούστευσε τη σύνθεση και χρησιμοποίησε την τεχνική Ben-Day – μια τεχνική από 19ο αιώνα στην οποία χρωματιστές τελείως τοποθετούνται στο χώρο για να δημιουργήσουν οπτικά εφέ.

Το έργο δημιουργήθηκε το 1963 και έχει διαστάσεις 1,7 επί 4 μέτρα. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι ο Λιχτενστάιν υπηρέτησε στον Αμερικάνικο Στρατό το 1943–6, το έργο Whaam! Θεωρείται η μία δήλωση ενάντια του πολέμου. Η επιλογή του συγκεκριμένου στυλ για να αναπαραστήσει τον πόλεμο αποδομεί την ιδέα του ηρωισμού που είναι άρρητα συνδεδεμένη με τον πόλεμο και σχολιάζει την αναγκαιότητά του. – Στην Tate Modern, μέρος της έκθεσης Media Networks

Σχετικό άρθρο που μπορεί να σας αρέσει: Στην έκθεση Bauhaus100 στο Ludwig Museum

Tate Modern

5. Marilyn Diptych, Andy Warhol (1962)

Ο Andy Warhol έφτιαξε το δίπτυχο της Μέριλιν Μονρόε τέσσερις μήνες μετά τον θάνατο της ηθοποιού από υπερβολική δόση. Αντί να χρησιμοποιήσει ένα δικό του σχέδιο της Μονρόε, χρησιμοποίησε μια φωτογραφία της ηθοποιού από την προωθητική καμπάνια για την ταινία Νιαγάρα (1953).

Κάθε κομμάτι του δίπτυχου παρουσιάζει ένα πλέγμα 5 x 5 με το πρόσωπο της ηθοποιού να επαναλαμβάνεται στις επιφάνειες. Το μέγεθος του έργου είναι (2 επί 1,5 μέτρα) δίνει στο θέμα περισσότερη βαρύτητα και απαιτεί την προσοχή του κοινού.

Στο αριστερό μέρος του έργου υπάρχουν κυρίαρχα χρώματα και έντονες λεπτομέρειες, ενώ στο δεξιό μέρος, ο επισκέπτης βλέπει ασπρόμαυρους τόνους, και φαίνεται σα να εξαφανίζεται το πρόσωπο σιγά σιγά. Η χρήση των δύο διαφορετικών κομματιών αντικατοπτρίζει τη μεγάλη αντίθεση που υπήρχε ανάμεσα στη δημόσια εικόνα της Μέριλιν Μονρόε, μία από τις πιο διάσημες γυναίκες στον κόσμο, και την προσωπική της ζωή που ήταν γεμάτη προβλήματα. Ωστόσο, οι πίνακες φτιάχτηκαν χωριστά και κατέληξαν μετά να παρουσιάζονται μαζί, όπως τους ξέρουμε σήμερα. – Στην Tate Modern, μέρος της έκθεσης Andy Warhol

Tate Modern

6. IKB 79, Yves Klein (1959)

Κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του, ο Yves Klein παρήγαγε σχεδόν 200 μονόχρωμους μπλε πίνακες. Το έργο IKB 59 είναι ένας από αυτούς, και τα γράμματα είναι αρχικά από τις λέξεις International Klein Blue, ένα χαρακτηριστικό κυανό χρώμα το οποίο ο Klein κατοχύρωσε ως σήμα κατατεθέν το 1957. Ο καλλιτέχνης ξεκίνησε να φτιάχνει μονόχρωμους πίνακες πριν από δέκα χρόνια και δεν τους ονομάτισε. Ωστόσο, μετά το θάνατό του το 1962, σε ηλικία 34 ετών, η χήρα του Rotraut Klein-Moquay αρίθμησε όλους τους γνωστούς μονόχρωμους πίνακες από IKB 1 έως IKB 194, χωρίς να αντικατοπτρίζεται η χρονολογική σειρά που δημιουργήθηκαν. – Στην Tate Modern, μέρος της έκθεσης Start Display

Σχετικό άρθρο που μπορεί να σας ενδιαφέρει: Επίσκεψη στην Tate Modern

Like this post? Pin it!
Photo by Jay Mullings on Unsplash

Μη ξεχάσετε να με βρείτε στο Instagram @obsessedmaker και το Pinterest @obsessedmaker

Αντίο μέχρι το επόμενο άρθρο! – Αγγελική